|
|
|
|
|
قطـــره آبي که ز انگور درون خــــم شــــد
|
|
اشک غـــــــم بود که بر گــونه مادر گم شد
|
|
آنکـــه با زخــــم زبان صبـــــر به يغما ميبرد
|
|
کودکي بود که در شهــــر بزرگان گــــم شد
|
|
آنکه با جورو ستم خرمني ازفضل بسوخت
|
|
آتشـي بود که در جنگلي از مـه گـــــم شد
|
|
آن پريچهــر که در چشمه دل مي رقصيـــد
|
|
قرص مه بود که در قلب سيـاهي گـــم شد
|
|
آنکه بي ديدن معشوق نميرفت به خواب
|
|
عاشقــي بود که در کوچــــه دلبر گـــم شد
|
|
وانکه با هــــر غزل سوختــه اش رفت ز ياد
|
|
شاعـري بود که در دفتر شعــــرش گم شد
|
|
کس ندانست سراينــــده اين شعــر که بود
|
|
ذره اي خاک که در خشت سفالي گم شد
|
|
|
|
سروده ای از شاعر توانمند ایرانی آقای حامد کمیلی |